Nietrzymanie moczu można leczyć

Po okresie menopauzalnym co druga kobieta ma problem z nietrzymaniem moczu. Problem ten dotyczy jednak ok. 15% populacji kobiet i, choć dotyczy głównie kobiet starszych i wieloródek, może wystąpić w każdym okresie życia.

Ten patologiczny stan wynika z niedostatecznego zaciskania cewki moczowej przez mięśnie dna miednicy z powodu uszkodzeń nerwów obwodowych lub chorób ośrodkowego układu nerwowego lub zmianom struktury mięśni które uległy mechanicznemu uszkodzeniu np. podczas porodu.
Czynnikami sprzyjającymi wystąpieniu nietrzymania moczu to menopauza, przewlekły wysiłek fizyczny, otyłość ale także kaszel może pogłębiać dolegliwości.

Leczeniem pierwszego rzutu są ćwiczenia mięśni dna miednicy w celu zwiększenia sprężystości i odpowiedniego ich napięcia oraz farmakoterapia zwiększająca aktywność zwieracza pęcherza.

Leczenie chirurgiczne zalecane jest pacjentkom, u których stan choroby uniemożliwia normalne funkcjonowanie i znacząco wpływa na życie prywatne i zawodowe. Bardzo ważne jest ustalenie przyczyny nietrzymania moczu. Do leczenia operacyjnego najczęściej kwalifikowani są pacjentki z wysiłkowym nietrzymaniem moczu. Obecnie stosowane są bardzo różne techniki operacyjne.

Pierwszym typem operacji jest operacja Burcha, która polega na podwieszeniu szyi pęcherza do więzadeł nad spojeniem łonowym. Istnieje możliwość przeprowadzenia tego typu operacji metodą laparoskopową cechującą się krótszym okresem rekonwalescencji aczkolwiek obarczoną większym ryzykiem powikłań w czasie operacji.

Kolejną metodą jest TVT, i jest to najczęściej stosowana metoda chirurgicznego leczenia nietrzymania moczu, czyli laparoskopowe umieszczenie syntetycznej taśmy przez pochwę. Zabieg może być wykonany ambulatoryjnie w znieczuleniu miejscowym. Taśma zakładana jest na środkową część cewki moczowej.
Metoda TVT cechuje się bardzo wysoką skutecznością a głównym powikłaniem jest przedostawanie się (erozja) siatki do cewki moczowej lub pochwy.

Inną metodą jest zabieg „sling” podobny do TVT, polegający na wytworzeniu podparcia pod szyją pęcherza i cewki moczowej za pomocą powięzi mięśnia pacjentki.

Alternatywą do ww. metod leczenia są ostrzykiwania uszczelniające szyję pęcherza, materiałem uszczelniającym jest głównie kolagen, ale stosuje się także teflon, własny tłuszcz czy mikroimplanty sylikonowe.

Autor: P. Kosik